herfstwandeling Vorden Pieterpad

Vorden – Zelhem | Pieterpad

Met de geur van nat gras begint de wandeling. Een boer op een tractor maait nog gauw een perceel. Onderweg naar Vorden toe bestond het landschap nog uit silhouetten in de nevel. Inmiddels breekt de zon door.

Een slingerpad leidt achterom Kasteel Vorden naar een lange rechte laan. De Vordense beek laat zien hoe droog het hier is. De beekbodem is bedekt met een laag losse bladeren en ziet eruit als een breed hol wandelpad.

Het kasteel ligt er stil bij. Opvallend zijn de luiken met een brede zwarte rand om een gouden rechthoek en daarop een kruis van zwart-witte blokjes. Op een oude afbeelding van het kasteel staan zandlopers. Het Vordense wapen heeft een zwart-geel geblokt kruis op een wit schild.

Op de laan liggen in brons vereeuwigd de voetstappen van Toos Goorhuis en Bertje Jens, de makers van het Pieterpad, die daarmee langeafstandswandelpaden in Nederland introduceerden. ‘Zij lieten een onuitwisbare indruk na en inspireerden velen hun spoor te volgen’ staat op de rand eromheen.

Groen, geel en bruin zijn de bladeren aan de hoge beuken. Hun stammen staan in een zee van bruin gebladerte staan. Waar de zon takken bereikt lichten de bladeren op als goud tegen de achtergrond van het bos. Hier en daar dwarrelt er één naar beneden.

Het Pieterpad loopt even gelijk op met het Trekvogelpad. Waar ze van elkaar scheiden staat een paaltje met heldere pijlen. Wit-rode markering met TRV voor de breedtegraadlopers, en met PIE voor de lengtegraadwandelaars.

Veel bos afgewisseld met hier en daar een open veld met koeien of pas gemaaid gras. Het is rustig. Baasjes laten hun hond uit, maar dat zijn er niet veel. Fietsers komen nauwelijks voorbij. En doorgaande autowegen zijn ver weg.

Richting buurtschap Linde wordt het agrarischer. Een boerderij met stallen van veertig jaar oud staat voor een gloednieuwe stal waar de oude gebouwen samen meerdere keren in zouden passen.

Een monument op de Kapellebult herinnert aan de kapel die hier stond. Staring’s dichtregels ‘Verheft zich hier geen bidplaats meer Het heelal is tempel voor den heer’ staan op één kant. ‘De Lindesche kapel als bouwval gesloopt in 1837’ staat op de andere.

Dorpscafé ’t Proathuus wordt opgeknapt. Vanachter het pand klinkt Braziliaanse muziek. Warme geluiden in het verder verlaten esdorp. Het Rustpunt bij de molen is open. Pieterpad-lopers, de man met een rugzakje, de vrouw zonder, gaan eraan voorbij.

Een tweede stel stopt wel. Hij bellend, met een Rotterdamse tongval. “Zet het even op de mail. Ik ben aan het wandelen in Gelderland.” Uitvoerig spelt hij zijn mailadres. “Ik ga dat netjes voor je regelen, Ronald. Dankjewel.” Zij is aan de picknicktafel gaan zitten broodjes smeren. Witte kadetjes.

Langs landerijen en door bos voert de route langs landhuis Zelle gevolgd door een lange rechte laan. Bij huisjes in het bos hangen drie bordjes met ‘Landgoed Zelle, Welkom’ en daaronder ‘Honden aan de lijn’ en ‘Eigen weg’. De combinatie van die laatste twee zien we vaker.

In Varssel is nog een rustpunt, in de voormalige dorpsschool. Ook deze is open. Uutbloashuuskes heten de rustpunten in deze contreien. Tip: om er gebruik van te maken is kleingeld nodig.

Dan loopt het Pieterpad langs de strak geschoren heuvels van Golfclub ’t Zelle. De parkeerplaats staat er vol. Een man rijdt op een golfwagentje terwijl zijn vrouw een bal slaat. Op de oprit staan breeduit drie caddy’s van vrouwen die bijpraten. Wandelaars op de zandweg kijken ernaar.

Even later volgt een lange boswandeling door landgoederen ’t Zand en Het Oude schot. Een pad bezaaid met bladeren waaronder veel paardenvijgen schuil gaan. En dan een pad waar het echt genieten is van de herfstkleuren, de zon en de stilte.

Linksaf gaat de route tussen een loof- en naaldbos door. Donker, groen en koel aan de ene kant, de grond begroeid met mos. Doorschijnend groene boomtoppen en goudkleuren aan de andere kant, de aarde bedolven onder knisperend bruine bladeren.

Via een zandweg langs wilgen met dikke, recht omhoog groeiende takken en over het erf van een huis met bijgebouwen loopt het Pieterpad met een slinger verder over een oud paadje langs heggen en de rand van weilanden.

Bij De Vrochte veegt een boer met een zelfgemaakte schraper mest van de weg nadat de koeien uit de wei naar de stal zijn gedreven. Voor het woonhuis staat een meidoorn vol knalrode bessen. Erachter gaat een even rode trekker schuil.

Nog één blik werpen we over maisstoppels en versgemaaid gras naar bomenrijen en bos die als coulissen het landschap opdelen. Dan voert het pad Zelhem in. Een dorp met een robuuste kerk en een Markt met een bushalte.

Het was een prachtige herfstwandeling.

Praktische informatie

Foto’s van etappe 14 van het Pieterpad (ook etappe 1 van deel 2)