paarden kwelders Pieterpad Groninger wad

Rondwandeling Pieterburen | Pieterpad

Veertig wandelschoenen verlaten de bus op het Pieterplein in Pieterburen. Die van het stel en de vrouw die in Winsum uit de trein stapten niet meegeteld. Het Pieterpad, sinds 1983 het eerste langeafstandswandelpad (LAW) in Nederland, is en blijft populair.

Het is zaterdagochtend elf uur. Koffie dan eerst maar, na de lange reis. Restaurant Waddengenot is open. En ben je in Pieterburen, dan wil je de Waddenzee toch ook zien. Weer buitengekomen zijn alle wandelaars vertrokken. Op weg naar zee is er niemand.

De proloog volgt de markering van het Nederlands Kustpad richting Oudedijk en Kaakhorn. Leeg land met grote akkers. Op omgewoelde zeeklei liggen restanten van de laatste uien- en aardappeloogsten. Maar er groeien ook alweer jonge frisgroene sprieten voor de winter.

Grote schuren achter statige woonhuizen laten zien dat de Groningers hier altijd al groot boerden. Een schuur uit begin vorige eeuw met een nok die doorloopt in een luifel is even hoog en breed als de moderne die er haaks achter staat.

Op de Kaakhornsterweg komen twee zwaarbepakte langeafstandslopers en enkele fietsers voorbij. Rechts staan verspreid rode bakstenen woningen, links liggen onmetelijke akkers met aan de horizon een rij bomen die tegen de lucht afsteken. Wijds is het woord hier.

Een afslag leidt naar de dijk toe. Op de hoek staat een boerderij uit 1880, een groot woonhuis over de breedte van een schuur met nog twee aan elkaar gebouwde grote schuren eraan vast. De weg gaat hier omhoog. Wie echter nu hoopt de zee al te zien wacht een teleurstelling.

Achter de dijk met bomen gaapt de Linthorst-Homanpolder de wandelaar aan. Leeg, ver, recht. Maar wie zich verder op weg begeeft, wacht een sensatie. De lijnen, de lucht, de leegte – het is alsof je in een kunstwerk loopt, abstract en ruimtelijk.

De lucht is lichtgrijs bewolkt. De wind heeft vrij spel, maar het is niet guur meer. Rechts groeien stevige knollen, suikerbieten vermoedelijk, en aan de andere kant zijn trekkers aan het werk. Ze worden achtervolgd door een grote groep landende en weer opvliegende meeuwen.

Bij de dijk is een verlaten wasplaats voor wadlopers. Hier slaat het kustpad rechtsaf, maar de proloog van het Pieterpad gaat over de dijk heen linksaf tussen kwelders, die begraasd worden door paarden en runderen, en de dijk, begraasd door schapen, door.

In de verte ligt een smalle strook Waddenzee. Bijna net zo grijs als de lucht. Door de roodbruin en groen begroeide kwelders lopen rechte lijnen van sloten. Vijf paarden zetten het op een lopen naar de waterplaats bij het hek. Over de dijk loopt een slang die ze van zoet water voorziet.

Schapen houden het gras op de dijk kort. Ze grazen zonder van wandelaars te schrikken. Verderop ligt een groep op het asfalt te herkauwen. Terwijl ze de tweevoeters zien naderen gaan hun bekken onophoudelijk heen en weer. Ze zitten goed in de wol.

Bij het metalen beeld van een wadloper die tot zijn middel door zee waadt, voert de route landinwaarts opnieuw langs immense akkers voorbij de oude zeedijk en nog meer boerenland terug naar Pieterburen.

Op de Hoofdstraat komen trekkers met hooiwagens en andere aanhangers voorbij. Het dorp met de zeehondencrèche, het bezoekerscentrum Waddenkust en een wadloopcentrum is meer dan toerisme. Hoewel het beginpunt van het Pieterpad anders doet vermoeden.

Praktische informatie

Foto’s van de proloog van het Pieterpad