Krishnamurti wandeling over Besthemerberg

Ommen, Krishnamurti | Landschap Overijssel

M00 Wandelkeuzepunt M00
Afstand tot volgende punt: 20 m
1. Het vergeten pad
Afstand tot volgende punt: 100 m

Puntsgewijs en kort is de routebeschrijving voor de wandeling Ommen, Krishnamurti. Hij begint op het treinstation. Maar daar geeft het informatiebord met wandelknooppuntenkaart niet aan waar M00 is. GPS biedt uitkomst. Rechtsaf en over het spoor rechtdoor.

2. Wie was Krishnamurti
Afstand tot het volgende punt: 160 m

Tussen de routeaanwijzingen door verwijzen nummers naar geschiedenissen langs het pad. Verhalen over een Overijssels dorp dat een eeuw geleden een spiritueel centrum van wereldformaat was. Vanuit Wenen en Genua reden treinen langs grote Europese steden rechtstreeks naar Ommen.

Via de drukke Hammerweg gaat de route een kilometer zuidwaarts. Langs Zuivelfabriek “De Vechtsreek” met gevelkunst uit de jaren zestig en uit 1919. Het is de ‘goede kant van Ommen’, met statige panden en al dan niet rietgedekte villa’s. Hoog en breed staan overal rododendrons in bloei.

Linksaf op de Bergweg wordt het rustiger. Vanaf de parkeerplaats is het alleen nog druk met wandelaars. En ook dat valt mee op deze doordeweekse dag. Bij Steile Oever lopen we over vlonders langs de bovenloop van de Regge. Het is er schaduwrijk en groen. Langs de kant bloeien lissen.

Een bankje nodigt uit om te gaan zitten. We lezen dat sterkampbezoekers, mensen uit de hele wereld die voor de theosofische Orde van de Ster van het Oosten en Krishnamurti naar Ommen kwamen, hier vaak zwommen. Het water ligt vol eendenkroos nu.

Verderop langs de benedenloop van de rivier staat alweer zo’n fijn bankje. Kano’s peddelen er voorbij en bij de waterkant fladderen weidebeekjuffers. Kleine libellen met blauw glanzende lijfjes en donkerblauwe vleugels. Het zijn de mannetjesjuffers die zo blauw zijn.

Voorbij het scouting kampeerterrein loopt een zandweg over de Eerderesch, waar vingerhoedskruid bloeit en af en toe opvallende bomen staan. “Wat is het heerlijk vandaag,” zegt een man met een witte herdershond. De zon schijnt, er staat een vriendelijk windje en het is niet te warm. Heerlijk is het zeker.

Bij Kasteel Eerde is een groep jongelingen in groene werkkleding bezig het ronde bloemenperk in de voortuin opnieuw te beplanten. Rondom het kasteel voert Natuurmonumenten een intensief herstelplan op het landgoed uit. Binnen is een internationale kostschool gevestigd.

Het landhuis is in 1715 gebouwd door Johan Werner van Pallandt. In 1923 geeft nazaat baron Philip Dirk van Pallandt het huis met een deel van het landgoed aan Krishnamurti. Omdat deze geen bezit wil, komt het in een stichting die streeft naar wereldbroederschap.

Aan de overkant van de weg liggen in een heuvel in het bos enkele voorouders van de baron in een grafkelder, waaronder de oom van wie hij het landgoed in 1913 onverwacht erfde. Ook op de grafkelder staan rododendrons te bloeien, bij een boom die sterfelijkheid belichaamt.

Door het bos gaat de route van de kelder in een rechte lijn op het Besthmenerven af. Een stille plas vol gele en witte waterlelies. Bij het naderen van de oever plonsen kikkers van schrik het water in. Af en toe tilt de wind een blad van het water op. Als niemand praat is het stil hier.

Om het ven heen zoeken we onze weg door het bos naar de uitkijktoren op de Besthmenerberg. Onderweg klinkt zacht hoog geschreeuw als in een nestkast. We lopen terug. Gaten in de stam van een boom verraden een nest. Net te hoog om erin te kijken. Vlakbij klinkt al gauw het geluid van een boze specht.

De toren is achttien meter hoog. Hij biedt uitzicht over hei en bos, de schoorsteen van de melkfabriek en het verderop gelegen Ommen, over een windmolenpark ten oosten ervan en in de verte nog zo’n park. In het zuidwesten vormt de Lemelerberg een bult aan de horizon.

Aan de voet van de toren ligt het bostheater waar vooral muziek gemaakt wordt. Een ‘wall of fame’ laat zien wie er de laatste jaren stonden. De Dijk, de Edwin Evers Band, het Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Voorlopig is het er stil, maar de Golden Earring en Danny Vera staan op het programma.

Dan leidt de route verder over een vakantiepark. Hier was het dat nog geen eeuw geleden iedere zomer duizenden mensen uit tientallen landen bijeenkwamen om bij een groot kampvuur te luisteren naar lezingen van hun geestelijk leider. Met eigen voorzieningen was het sterkamp een wereld op zich.

Vijftien jaar lang werden de kampen gehouden. Tot 1939. In de oorlog werd het als gevangenenkamp gebruikt, het beruchte Kamp Erika. Nu zitten recreanten er ontspannen met een krantje voor hun tent en spelen kinderen op het gras. Alleen het amfitheater is een stille herinnering aan de wereldleraar.

Door het bos en langs de dorpsrand leidt de route terug naar het station.

Afstand tot het volgende punt: 1,3 km
M51 Wandelkeuzepunt M51
Einde van de route

Een wandelroute vol geschiedenis waar weinig tastbaars van over is. Het zijn vooral boekjes en websites die Ommen als bedevaartsoord tot leven brengen. Maar hoe dan ook: een mooie wandeling is het zeker.


Wie Krishnamurti was?

Een moederloze, charismatische jongen in Zuid-India die in 1911 op zijn zestiende door Britse theosofen wordt gezien als de nieuwe geestelijk leider waarvoor ze de Orde van de Ster in het Oosten oprichten.
Tien jaar lang wordt hij in Europa opgeleid tot wereldleraar, waarna hij lezingen en bijeenkomsten gaat houden en boeken schrijft. In 1924 geeft baron Philip Van Pallandt hem zijn kasteel en landgoed Eerde om mensen bijeen te brengen. Ommen wordt een bedevaartsoord van wereldformaat.
Al in 1925 neemt Krishnamurti echter afstand van zijn leiderschap. Vier jaar later ontbindt hij de orde die dan zo’n veertigduizend leden telt. Tot zijn dood in 1986 blijft hij lezingen geven, die altijd een groot gehoor vinden.
Zijn boodschap: wees zelfstandig, wees geen volgeling van wie dan ook, besef je verantwoordelijkheid voor elkaar en leef met aandacht. “Waarheid is niet te organiseren,” aldus Krishnamurti. “Het gaat erom dat de mens echt vrij zal zijn.”

Praktische informatie

Foto’s wandelroute Ommen, Krishnamurti