wandelpad Groene Wissel Nijmegen

Nijmegen | Groene Wissel

Zaterdagochtend negen uur. Vroege vogels oefenen kracht, flexibiliteit en conditie in een bootcamp op een grasveld. Een man met geschakeerde leren veterschoenen en een teckel groet in het voorbijgaan. Het is koel en nog vochtig in het Kronenburgpark.

De laagstaande zon werpt haar stralen waar ze kan tussen de bomen door. De bakstenen van de ronde Kruittoren met zijn hoekige kantelen vangen al licht. In de kroon op de spits weerschijnt het fel in een blinkend gouden kleur.

De route slingert door de binnenstad om de hooggelegen Sint Stevenskerk, langs de in oude stijl herbouwde kanunnikenhuisjes naar de kade langs de Waal. Regelmatig komen we de dubbelkoppige adelaar tegen – het symbool van Nijmegen in het Heilige Roomse Rijk.

Drukbevaren stroomt de rivier langs de stad. Binnenvaartschepen en containerschepen blijven onder de spoorbrug en de Waalbrug door komen. Opvallend is de duwboot met Zwitserse vlag die voorbij vaart. Zonder vracht duwt hij zich een weg stroomopwaarts door het water.

De jachthaven ligt vol oude zeilschepen. Ernaast, bijna onder de Waalbrug, staat het buitenterras van bed and breakfast en museumschip Opoe Sientje er verlaten bij. Het is nog te vroeg op de dag, maar als de zon erop schijnt zal het een fijne plek zijn.

Aan de andere kant van de brug begint de polder. Een groep wandelaars doet er rekoefeningen. Achter de pijler scharrelt een dakloze rond. Rook van een houtvuurtje waait vanonder de brug over het water. Het eind van de kribbe geeft een mooi uitzicht over het water, het land en de stad.

Landinwaarts passeert de route het Hollandsch-Duitsch Gemaal en volgt dan de linkeroever van de wetering Het Meer. Bij het eerste graspad linksaf langs een sloot kiezen wij voor dit boerenlandpad en volgen het tot de volgende asfaltweg naar Persingen. Stiller en landelijk, langs vee en akkers.

Bij het kerkje van Persingen komt een oudere man naar buiten. “Er is een tentoonstelling binnen. U weet nog van niks?” vraagt hij. We antwoorden ontkennend. “Het is ook niks,” wil hij kwijt. Om de hoek van de deur is werk te zien van verschillende schilders.

Bij de weg naar Ooij verlaat de route ‘Het Circul’ van de Ooij, waar boeren en andere grondeigenaren het boerenland duurzaam beheren. Langs de rechteroever van Het Meer loopt het naar recreatiegebied Wylerbergmeer waar vissers tenten hebben opgeslagen en één zijn tanden staat te poetsen.

Een verscholen paadje loopt langs het Wylermeer. Voor augustus 1963 was dit een stukje Duitsland. Nu loopt de landsgrens door het water dat het zonlicht weerkaatst en de wandelaars bijlicht op het pad.

Voorbij de provinciale weg leidt de route via een brug over de Filosofenbeek omhoog de Duivelsberg op, 57,9 meter hoog. Stevig klimmen door het bos. Boven op de helling, rond de piek, groeien varens die veelal groen en deels al goudkleurig zijn. Vanaf de top zijn rondom vooral boomtoppen te zien.

Er zijn veel wandelaars, ommetjesmakers vooral, die als ze niet wandelen in een lange rij staan om bij het pannenkoekenrestaurant De Duivelsberg naar binnen te mogen. Geparkeerde auto’s staan tot aan het einde van de weg en er blijven meer bij komen.

Wij lopen door, incasseren een korte regenbui terwijl we uitkijken over een grasland tussen bossen heen. In de nevelige verte ligt Duitsland. In het bos komen meer wandelaars voorbij op zoek naar het pannenkoekenrestaurant.

Voorbij de Oude Kleefsebaan keert de rust weer. Sporadisch komt er nog een wandelaar voorbij. Het bos laat hier al meer tekenen van de herfst zien met donkere boomstammetjes in een gouden zee van varens en gele bladeren tussen het groen. Dan gaat de route bergaf richting de Valkenlaagte.

Voorbij een provinciale weg loopt het pad over een zandweg tussen velden met paarden en een rij oude beuken door. Daarna volgen open akkers, hagen en bospercelen die goed laten zien hoezeer het landschap glooit.

In het Groesbeekse bos loopt de route lange stukken langs gaashekken. Een pad dat diep ligt, is onzichtbaar geworden doordat het vol ligt met takken en stammetjes. Wandelaars hebben slingerend een nieuw pad ernaast gevormd.

Voorbij de drukke Meerwijkselaan loopt de route verder door openluchtmuseum Museumpark Orientalis Heilig Land Stichting. De wandelaar krijgt er weinig meer van mee dan fijne bospaden die af en toe bezaaid liggen met afgevallen bolsters en tamme kastanjes.

Opnieuw gaan we heuvelop en dan door een dal een volgende heuvel op. De glooiing hier is ontstaan door afgravingen om leem te winnen om dakpannen mee te maken, iets waar de Romeinen in hun tijd mee begonnen. We lopen hier over een stukje van het Limespad.

Bovenop de heuvel staat een bankje, de eerste sinds Persingen. Het is bezet.

Langs een lange muur die de tuin begrenst van een voormalig klooster in de Heilig Land Stichting lopen we langzaamaan de bewoonde wereld weer in. De laatste kilometers gaan langs doorgaande wegen en stijlvolle herenhuizen uit begin vorige eeuw terug naar het station.

Foto’s van Groene Wissel Nijmegen Ooijpolder Duivelsberg