voordeur landhuis Joppe Achterhoek

Joppepad | Landgoedwandeling

Het is januari en zondag. De weersverwachting luidt: droog, af en toe zon, zeven graden en geen wind die het vermelden waard is. Een fijne dag voor een wandeling. Om half elf spreken we af op de Zessprong in Joppe. Voor de drukte uit. Dat is het plan.

Maar we zijn niet de enigen.

Bij De Zevensprong staan overal mountainbikes. Binnen loopt de bediening zich de benen uit het lijf om vier lange tafels van koffie te voorzien. “Nog een rondje,” gebaart een sportieveling. Een zestiger met een helm als een draak, rode wangen van de buitenlucht en gespierde spillebenen boven zijn sportschoenen sluit aan in de rij om af te rekenen.

Met brede banden zoeven ze even later links en rechts voorbij. Tot de wandelroute een paadje inslaat naar Huis ’t Joppe. De routebeschrijving is kort en helder tot voorbij het theehuis. GPS is nodig om het bospad te vinden dat een lus maakt om een grote akker heen. Terug bij het landhuis loopt de wandeling verder langs een eindeloze muur van oude bakstenen.

Zouden we het huis nog zien?

Een bocht leidt terug het bos in waar verspreid jonge beuken staan. Blaadjes die aan takken zijn blijven hangen, lichten goudgeel op tegen een donkere achtergrond van naaldbomen. Alsof het bos versierd is geweest tijdens de feestdagen en daarna vergeten is.

Bij de gracht loopt een beukenlaantje naar het theehuis. Wortels steken er uit de grond als knokige lange tenen. Hier pas is het landhuis te zien waar we nu met een boog omheen lopen naar de voorkant. Huisnummer 110 zit met twee schroeven vast aan de gevel. De ingemetselde brievenbus is vervangen door een groene van kunststof. NEE – NEE staat daarop.

Het landhuis, rond 1740 gebouwd door de Deventer burgemeestersfamilie Van Markel, werd van 1828 tot 1862 bewoond door dr. Antoni Brants, wis- en natuurkundige uit Amsterdam. Lokte zijn vrouw, Achterhoekse dichtersdochter Carolina Staring, hem hiernaartoe? Wie weet. De landheer trouwde er met haar en nog tweemaal en kreeg twaalf kinderen waarvan drie op ’t Joppe stierven.

Een lange ketting bij de deur duidt op een bel, maar of er iemand zal opendoen? Voor zover bekend overleed de laatste bewoner, Lidia Félicie Marie de Maes Janssens-jonkvrouwe von Heijden, er in 2011 op 90-jarige leeftijd. Plotseling. Haar erven zijn eigenaar maar alle binnenluiken zijn dicht. Het maakt een verlaten indruk totdat, terwijl we weglopen, plots helder de klok op het dak klinkt.

We schrikken ervan. Half één. Dat klopt.

Na een vijver, een beukenlaan met stammen vol ingekerfde graffiti en een afslag zien we nog een bladgouden klok. Deze blinkt in de zon en zit op de kerk die jonkvrouwe Lidia’s grootvader liet bouwen. Met eigen geld. Hij wilde niet wekelijks met een koets naar Zutphen op en neer. Met 41 meter steekt de toren imposant uit boven de paar huisjes en een school die het dorp Joppe vormen.

Over het spoor, vlakbij Gorssel komen we bij het andere landhuis op deze landgoedwandeling: Huize Het Amelte. Een mevrouw uit Den Haag liet het in 1915 bouwen om het met haar echtgenoot twintig jaar lang alleen als zomerverblijf te gebruiken. Een goede keuze voor dit jaargetijde, want nog eens twintig jaar later vestigt een volgende eigenaar een camping op het landgoed.

Achter het huis ligt een parkbos waar de route doorheen voert. Het huis blijft op afstand. De camping laat tussen bomen veel stacaravans zien. Daarna gaat het verder door het dorp langs een oud tramstation en voorbij Museum More waar bezoekers dwalen langs modern realistische kunst en een deftig kopje koffie drinken in het museumcafé dat zo groot is als de benedenverdieping van het statige pand dat tot 2005 gemeentehuis was.

Wij dwalen verder door het dorp, langs een ambachtelijke touwslagerij en komen op landgoed Herwalt, waar het opvallend stil is. Een reusachtige houten paddenstoel, ooit rood met witte stippen, en een bank van dikke liggende boomstammen doen vermoeden dat dat niet altijd zo is. Maar te midden van loof- en naaldbomen zijn we nu de enigen. Voor even.

Over het spoor gaat het terug naar restaurant de Zevensprong aan de Zessprong. Want inderdaad: het zijn zes wegen die hier de talloze zondagse recreanten te voet, te fiets en te paard bij elkaar brengen voor een warme chocolademelk, een tosti of een pannenkoek. En de speeltuin natuurlijk.

Praktische informatie

Foto’s van ’t Joppepad