oude bomen op Landgoed Kranenkamp

Kranenkamp – Eikelhof | Knooppuntenroute

Wandelnetwerken zijn mini wandelroutes die je zelf aan elkaar knoopt. Kort of lang, in een lijn of rond – wat jij wilt. Zo verbindt wandelnetwerk Salland 735 kilometer wandelplezier. In de wandelrouteplanner van Wandelnet kun je je route plannen én downloaden.

Handig.

De wandeling vandaag start bij knooppunt K15 op Landgoed Kranenkamp bij Diepenveen en volgt de rode pijlen over twee houten bruggetjes. Door het park waar vooral een dikke boom opvalt die op meters hoogte doormidden is geknakt. Als een luciferhoutje staat hij daar. De kroon is verdwenen.

Over de brug zuidwaarts is meer, recente stormschade. Bomen liggen plat met hun wortels uit de grond. Een oude beuk is in drieën gespleten. Eén deel verspert de route, de kruin ligt de andere kant op, ook precies op het wandelpad. De onderste paar meter staan versplinterd overeind.

Eromheen gelopen zien we takken vol knoppen. Vol belofte. Een triest ‘boomkroonpad’.

De bosweg naar rechts leidt naar de Averlose Houtweg waar gele pijlen naar de Moespotleide wijzen. Hier ontwikkelt zich 29 hectare nieuwe natuur om water te kunnen bergen. Het uitzicht is frisgroen. Water kabbelt door een kleine stuw en de beek weerspiegelt de blauwe lucht met wolken.

Langs de Houtweg ligt een stapel pas gezaagde stammen scherpzoet te ruiken.

Regelmatig passeren hier fietsers. Gezinnen met jonge kinderen en sportievelingen. Tot we rechtsaf slaan, een weg in naar twee afgelegen boerderijen. Links in de verte staat buitenplaats De Hoek, witgepleisterd met groene raamluiken en klassieke rood-witte zandlopers daarop. In de donkergroene wei ervoor grazen witte schapen.

Het is een verlaten weg. In de steenslag ligt een aan-en-uitknop die aan staat. Wat het ook was, het doet niets meer.

Aan het eind van de weg lopen we rechtsaf verder over een oud spoorwegtracé naar station Eikelhof. Van 1910 tot 1935 stopte hier driemaal daags een trein, de lijn tussen Deventer en Ommen. Omdat het station te weinig reizigers trok, werd het later tot halte gedegradeerd. Nu is het een woonhuis.

Op de asfaltweg die ervandaan leidt volgen we de gele pijlen rechtsaf. Daar tekent zich al snel de achterzijde van landhuis Boxbergen af met aan de linkerhoek een dikke ronde toren met puntdak. Erachter staan enkele paarden en een opvallend lange paardenstal.

In de voortuin getuigt een beeld van een ruiter te paard van nog meer liefde voor dit dier. Twee lanen leiden naar de stoeterij, waarvan één in gebruik is. Bij de weg aan het eind ervan, staat een donkerrode Austin oldtimer. Hij oogt alsof hij het huis op eigen kracht nooit meer zal bereiken.

We steken de weg en een brug over en lopen verder langs de Soestwetering, langs takken met katjes en een zwanengezin. Moeder, vader en vier pubers, volgroeid maar nog niet wit.

Het is begin maart. Hoe komen die al zo groot?

Het pad gaat over in de Eikelhofweg bij een boerderijtje met rieten dak en groene luiken. Ervoor staat een bakhuis, erachter een bescheiden stal en ernaast grazen en herkauwen zes zwartbonte koeien in de wei. Een boerenbedrijf zonder grote stallen. Dat is zeldzaam.

Voorbij de Eikelhofweg maken we een boswandeling door ’t Nijendal van Staatsbosbeheer. Een hardloopster op leeftijd haalt ons in en even later wij haar weer. We volgen nog steeds de gele pijlen.

Op de Lange Dijk bij de recreatiehuisjes is goed te zien hoe nat het land is. Een grote watervlakte weerspiegelt de maïsstoppels die er nog in rijen staan. Aan de einder steken silhouetten van bomen kaal en zwart af tegen de lichtbewolkte lucht.

Via buurtschap Eikelhof keren we terug naar het station dat halte werd en de geurige berg hout. Daar lopen we rechtdoor nu, de rood-witte pijlen achterna. Bij een slagboom aan de linkerkant leidt een pad schuin naar rechts een bijzonder bos in.

Een omgevallen boomstam vol elfenbankjes trekt eerst de aandacht. De bankjes zijn groen uitgeslagen van de algen. Dan volgen er bomen die ieder moment lijken te kunnen gaan praten. Afgezaagde takken vormen stompen met holle uiteinden, en overal zitten knobbels van tonderzwammen.

Wie zegt dat kabouters niet bestaan?

Het sprookjesbos is een verrassende afsluiting van de gevarieerde wandeling. Op de valreep halen we natte voeten in een weiland waar we door lopen en dan zijn we terug bij het wandelknooppunt K15 waar de wandeling begon.

Praktische informatie

Foto’s van de Sallandse knooppuntenwandeling