klompenpaden

Klarenbeeksepad | Klompenpad

Wie op zaterdag het Klarenbeeksepad wandelt en van kringlopen houdt, moet even naar De Olde Bakkerije. De winkel naast korenmolen De Hoop staat bomvol snuisterijen, uit de wijde omgeving. Het is er schatzoeken voor hele schappelijke prijzen.

Maar dan: aan de wandel.

Door het bos voert de route naar de kerk. Het gebouw uit 1930 is reusachtig voor zo’n klein dorp. Het Boshuis staat op de gevel. Zo heet het nu, nadat de Klarenbekers het na de laatste dienst in 2015 kochten. Ze houden er vieringen, uitvaarten, vergaderingen, exposities, uitvoeringen en alle mogelijke andere bijeenkomsten.

Op het kerkhof is een man in een felroze shirt bezig met een tuinslang. Aan de vele bloemen en plantjes te zien worden de doden hier niet vergeten. Tweemaal zo groot als de gewone graven zijn vijf gladde afdekplaten bij een crucifix. Hier liggen de voormalige pastoors. Op één staat een schaal dor geworden violen.

In het hart van de begraafplaats markeert een kruis de grafkelder van de familie Krepel die hier een industrie begon bij de waterval in de klare beek. Eerst een koperslagerij en na 1871 een sigarenkistenzagerij. Nog steeds rollen er houten producten van de band: binnendeuren.

Het stof van zaagsel is te ruiken en vaag in de verte klinkt er ‘Suzanne’ van VOF de Kunst.

Langs de fabriek lopen we door weiden en bossen terug naar de achterzijde van de kerk en de aanpalende basisschool en BSO. ‘Samen sterk. Zorg goed voor elkaar’ hangt hier op de ramen. Met hartjes aan weerszijden. Nu corona iedereen thuis houdt, missen kinderen, leidsters en leerkrachten elkaar om het hardst.

Bij de dorpsrand linksaf komen we langs Landgoed Klarenbeek, dat net als de fabriek nog steeds gerund wordt door de Krepels. Oude bedrijfsgebouwen zijn sinds 2016 in gebruik als galerie, werkplaats, B&B en vergader- en trouwlocatie. ‘Een industrieel landgoed’ noemen de familie het zelf.

Op het klompenpad krijg je er slechts een glimp van het landhuis van mee.

Waar de route even onduidelijk is, lopen wij over de Hoge Brug langs de Beekbergse Beek, waar pril groen languit over het water buigt. De beek is ondiep en kraakhelder. Muggen die het water raken, vormen uitdijende ringen van fel zonlicht en schaduw op de zanderige bodem.

Langs de kant staan wilde seringen te bloeien.

Voorbij de Polveensweg gaat de route langs de Tochtsloot verder als typisch klompenpad: een streep platgelopen gras langs de rand van een grazig weiland met pinksterbloemen. Het leidt naar Lampenbroek waar Natuurmonumenten en Waterschap Vallei en Veluwe oude natuur willen herstellen.

Ruig en verlaten is het er. Ver weg van de anderhalvemetersamenleving. Op die ene hardloper na. Een scholier.

Na een korte dwaling lopen we over een perceel waar geëxperimenteerd wordt om de bloemenrijkdom van vroeger terug te krijgen. Tevergeefs lijkt het. Paardenbloemen hebben de overhand.

Even verderop verbazen we ons opnieuw over hoe glashelder het water in een greppel is. Vlinders vliegen af en aan boven een kleine watergang: witte, blauwe die bijna lila lijken en opvallend veel oranjetipjes.

Wat zijn die klein.

Langs schapen met lange haren en hun speelse lammeren kruisen we het fietspad langs de Beekbergse Beek en lopen verder langs de overkant. Opvallend hoeveel hoger de beek ligt vergeleken met het land aan weerszijden. De bosschages aan de overkant werpen hun schaduw.

Fijn op een warme dag.

Voorbij de brug gaat het langs de Verloren Beek en na nog een brug volgt een pad tussen kreupelhout langs een wei met nieuwsgierige jonge koeien. Voorbij de Woudweg is het landschap meer open en agrarisch. Over graspaden, onverharde en verharde wegen bereiken we de laatste etappe door weilanden.

Langs de Grote Wetering, met hoge oevers vol plantensoorten, zien we een meer dan manshoge ruwe stenen paal staan. Lichtelijk krom staat die hier al meer dan twee eeuwen de grens te markeren van de Hoge en Vrije Heerlijkheid Het Loo, het huidige Apeldoorn.

Klarenbeek ligt in twee gemeentes: Apeldoorn en Voorst. Langs de wetering en de paal lopen we weer het oostelijke Voorster deel in. Het westelijke deel is vooral protestant, lezen we. Ongemerkt waren we langs de Tochtsloot en in natuurgebied Lampenbroek de gemeentegrens ook overgegaan.

Inmiddels zijn onze schaduwen steeds langer geworden. Over een stoffige weg langs de nieuwbouwwijk van het dorp wordt gewandeld met honden, en gegroet. Wij vinden er onze weg terug naar waar we die middag begonnen: langs de Hoofdweg bij een stil en verlaten Restaurant Pijnappel.

Praktische informatie

Foto’s van het Klarenbeekse klompenpad