vergezicht Sallandse Heuvelrug metmarie

Hellendoorn – Holten | Pieterpad

Met twee treinen en een bus is Hellendoorn vanuit Holten wonderlijk goed te bereiken. Binnen drie kwartier reist de noordzuidloper van het eindpunt naar het beginpunt van etappe 11 van het Pieterpad.

Om D’Oale Grieze protestantse kerk voert de route de heuvels met huizen en paarden in al snel gevolgd door het bos. Een zandweg met fietspad leidt naar de fiets- en voetgangerstunnel onder de spoorlijn door.

Onderweg twee brandweerbusjes en een aanhanger. Mannen in T-shirts en broeken met reflectiestrepen hebben een trainingsdag. “We hebben er mooi weer bij,” zegt één. Hij zit naast een stapel dozen met flesjes en neemt een slok. Water, wat anders.

Veel wandelaars zijn op pad, vrouwen vooral. Twee die op honderd meter afstand nog te horen zijn, een groep van zeven, en een moeder en dochter. Bij het monument voor werk- en gijzelkamp Twilhaar wordt het bijna druk.

Door een bos met gefilterd licht door de bladeren van beuken en eiken en de vakantiegeur van naaldbomen vermengd met zand komen we bij het eerste uitzichtpunt vanaf de Noetselerberg.

Padvinders komen boven en zijn verdwaald. “We moeten zilverfolie volgen, maar dat hebben we al een tijdje niet meer gezien.” Een man helpt ze de weg terug te vinden. Om de hoek zit de rest van de groep die net een appel krijgt.

Slingerend over de heide komen we op bekend terrein. Prachtig paars was het hier tijdens onze wandeling op het Mijmerpad vorig jaar.

Nu houden we de pas erin, want we worden op de hielen gezeten door het luide duo. In het bos komen we enkele zuidnoordlopers tegen, waaronder ook mannen.

Door een verkeerde afslag ontdekken we een fijn bankje. Met een dak tegen zon en regen en een zitting die horizontaal is en breed genoeg om op te liggen. Een echtpaar loopt voorbij en twee uur later pas weer andere mensen.

Het uitzicht is fenomenaal: verlatenheid zover het oog reikt, solitaire bomen in een golvend veld, een licht- en schaduwspel van achter elkaar liggende heuvelruggen. Geruis door berkenblad, verre geluiden van een auto, een vliegtuig, stemmen van fietsers, en stilte.

Plots steekt een opvallend grote rups golvend het zandpad over. Snel doordat hij lang is, geeft hij amper de tijd hem goed te bekijken. Bruin, harig en tussen de vijf en tien centimeter. Is dit een veelvraat misschien?

Met de schoenen en sokken uit denken we aan ‘happy little trees‘. Een zweefvliegtuig cirkelt rond. Wolken laten nog kleine stukken blauw zien. Gaandeweg betrekt de lucht. Alle kleuren worden een tint donkerder.

Als we weer op pad gaan is het rustig geworden op het Pieterpad. Wegen en paden voeren langs heldergroene velden met bosbesstruiken. Ze hangen vol blauwe besjes.

Op het uitzichtplateau op de Holterberg, 55 m boven NAP, genieten twee vrouwen van het uitzicht en de rust. Een gezin met kleine kinderen is net doorgelopen en verder is er geen mens meer te bekennen.

Heuvel af komen we weer in het bos en via een rechte lijn lopen we langs de kruising met het Marskramerpad terug naar station Holten. Het was een fijne wandeling.

Foto’s van etappe 11 van het Pieterpad