kersenboomgaard Cothen

Doorn | Trage tocht

Het is maandagochtend kwart voor tien. Stoelen en tafels staan op het terras, maar er is geen mens te bekennen. Als we door de ramen kijken, komt er gelijk een vrouw op ons af. Ze zijn open. We zijn nog geen kilometer op weg maar beginnen een wandeling graag met koffie. Het Rosarium is perfect hiervoor.

De wandeling vandaag heet Trage Tocht Doorn en begint bij de toegang tot het huis dat Doorn beroemd maakt. Het kasteel waar de laatste keizer van Duitsland zijn leven sleet nadat hij in 1918 werd afgezet. Met een grote boog loopt de route om het huis heen tussen hoge hekken door.

Na een week met temperaturen van rond de dertig graden is het koel nu. De lucht is grijs en dreigt zelfs met regen. Voorbij de Pittesteeg volgt een stiltegebied. Volgens een bordje. Bij de bank tien meter verderop hangen vijf keurige scholieren luisterend naar Nederlandse rap. Nog even en het is vakantie.

Lange lijnen in het landschap is het thema van de wandeling. De routekaart laat dit zien, maar lopend zijn de lijnen echt lang. En recht. We wandelen door bos en meer bos. Soms zien we een huis. Raamluiken suggereren landgoederen, maar landhuizen krijgen we amper te zien.

Bij kasteel Leeuwenburg staat een zelfgetimmerd hekje met het blauwe bord ‘Verboden toegang voor onbevoegden’ midden op de afslag ernaartoe. Bij huis Hardenbroek driehonderd meter verder is het zelfs ‘Streng verboden toegang voor onbevoegden’.

Langs een weg zonder naam, even recht en lang als de vorige twee, komen we bij open land met schapen. Een boer passeert op een trekker en steekt zijn hand op. De weg buigt af en over een weide met jongvee en een ooievaar zien we in de verte dan toch een landhuis: Kasteel Hardenbroek.

Gaandeweg lopen we eromheen. Het Hollands classicistische huis, nog steeds bewoond door familie van de eerste Hardenbroek, ligt er keurig bij. Binnen wordt onderhoud gepleegd aan de klusbus met aanhanger te zien. Als we over de oprijlaan en door een deur naast het toegangshek het landgoed verlaten, komt juist de bestelwagen van een stoffeerderij aangereden.

Over een drukke weg heen lopen we plots in agrarisch gebied, over een kronkelend pad langs de Kromme Rijn. Op een plek in de luwte fladderen nog donkerblauwe waterjuffers maar langs het jaagpad blaast een harde wind stevig door het riet. Regendruppels vallen even en houden dan weer op.

Via het Kersenpaadje voert de route het dorp Cothen binnen. De naam spreekt boekdelen als we even later langs een boomgaard vol hard krijsende geluiden van vogels lopen. Een jongeman loopt met twee half platgeslagen blikken bussen aan een stok heen en weer lawaai te maken.

Vanaf een uitkijktoren in het midden staat een ander aan touwen te trekken die soortgelijke blikken aan metalen stokken in de bomen bedienen. De bomen hangen vol kersen. Takken buigen door. Het gekrijs zal uit een installatie komen, want vogels zijn er, maar niet zoveel.

Zou dit van zonsopkomst tot zonsondergang zo doorgaan?

Cothen: twee kerken, één Nederlands Hervormd en één Rooms Katholiek, elk met eigen diensten en vieringen, een graanmolen met aan de voet ervan een bakker, nog ouderwets gesloten tussen de middag, twee begraafplaatsen, een katholieke en een algemene, een bibliotheek, een postkantoor, een basisschool en meer. Dit wijzen richtingsborden bij het dorpscafé aan.

Langs het poortgebouw van Kasteel Rhijnestein lopen we over de brug De Brink op, de oude kern van het dorp. Dan gaat het langs de NH kerk linksaf het Zandpad in. Na uitbundig bloeiende volkstuinen wordt het pad een paadje dat eindigt bij een boomgaard en oprit naar de provinciale weg.

Rechtsaf komen we bij landwinkel De Kersenhut. Op een groot parkeerterrein staan auto’s en mensen lopen af en aan met papieren zakken vol met kilo’s kersen. Die halen ze bij de marktkraam in de boomgaard, netjes in een rij op anderhalve meter afstand van elkaar.

In de boomgaard staan terrasstoeltjes nutteloos schuin voorover tegen tafeltjes. Ook de kersenpitspuugbaan doet geen dienst dit jaar. Alleen de vogelverschrikker in eenzelfde uitkijktoren als eerder trekt aan de touwen om met blikken herrie kapers op de vlucht te jagen. Hij heeft de capuchon erbij op.

Wij gaan links opnieuw een brug over, aan het eind nogmaals links en raken daarna aan het dwalen. De beschrijving van de Trage Tocht is anders dan het routeboekje, blijkt later. Een ‘boerderij aan je linkerhand’ passeren komt ons op kilometers omlopen te staan. Maar het is landelijk en niet minder mooi.

‘Na boerderij A30’ lopen we weer op de route. Opnieuw bestaat die uit lange lijnen over bospercelen. Van landgoed Sandenburg ditmaal. In de verte zien we het witte landhuis. Een pauzerende fietser wijst ons op een paneel met een gedicht van Gerrit Achterberg, die in het koetshuis bij het landgoed werd geboren. “Wel een beetje schunnig,” waarschuwt hij erbij.

De percelen bos zijn smal en liggen tussen landerijen. In een veld dat geel ziet van bloemen blijken meerdere hazen te vertoeven. Ze springen heen en weer, af en toe hun oren spitsend boven de veldbloemen uit. Wandelaars tussen het donkergroen van de bomen zien ze niet.

Zigzaggend voert de route tenslotte terug naar het beginpunt. Een kleine naoorlogse wijk is alles wat we van het dorp zien. Dan staan we alweer tegenover de toegang tot Museum Huis Doorn.

Praktische informatie

Foto’s van Trage Tocht Doorn