waterlelies Trekvogelpad Noord-Holland

De Rijp – Zaanse Schans | Trekvogelpad

Zondagochtend, etappe drie van het Trekvogelpad. We zijn nog niet begonnen of we komen de twee mannen met grote rugzakken tegen die gisteren tussen Alkmaar en De Rijp liepen. Met zijn vieren zijn ze vandaag. Het worden er steeds meer.

De Zaanse Schans is ons doel deze dag. Negentien kilometer. We beginnen rustig. De Rijp is te mooi om snel doorheen te lopen. Kleine huisjes bouwden ze hier vroeger, bijna allemaal met de achterkant aan het water. Het is stil nog op straat, maar vanuit de Grote Kerk klinkt hervormd gezang.

Langs de Beemster Ringvaart laat het dorp zijn nieuwste kant zien. Vijf jaar geleden kwamen er 140 huizen bij in de stijl en kleuren van de oude huisjes. Groter, met diepere tuinen, maar even gevarieerd en met aanlegplaatsen voor een bootje achter huis. Witte bruggen zetten de puntjes op de i.

Het is een zomerse zondag en er wordt al volop gefietst. Fort Spijkerboor opent bijna, maar wij lopen door en sluiten aan in de rij voor het pontje. Bij de brug aan de overkant is er twijfel: aan weerszijden staan rood-witte markeringen. De route is goed gemarkeerd, maar hier moet het boekje bij.

Op de grasdijk, tussen de Knollendammervaart met bootjes en zwemmers en de Oudelandsdijk met fietsers, lopen de wandelaars. Kilometerslang met ruim zicht over het drooggemalen Starnmeer met boerenbedrijven en de waterrijke veenweidepolder Wormer, Jisp en Nek. Aan de horizon tekent zich de Zaanstreek af met industrie en de zendmast in Wormer.

Op asfalt is het lopen, op onverharde paden wandelen, mijmeren we. Na veel asfalt voelt dit pad goed.

Voorbij Oostknollendam volgt de route de Zaan en maakt dan een lus om de Schaalsmeerpolder. Aan een vaart vol waterlelies staat een dichtgetimmerde boerderij in verval. De bedrijvigheid van generaties boeren heeft plaatsgemaakt voor een onmetelijke stilte.

Verderop maait een man op een trekker een weide. Daar staat een bord dat uitnodigt om vogels te kijken in het Wormer- en Jisperveld van Natuurmonumenten. Ernaast staan twee megaschuren met meer rollen hooi dan vee. Er liggen schuiten voor educatieve vaartochten maar op een wandelaar na is er niemand.

Op het water richting de Zaan komen gemotoriseerde sloepen voorbij. Eén met een gezelschap, een ander met een man met bier, muziek en zijn vriendin aan boord. Langs villa’s aan de oevers van De Poel komt de route terug bij de Zaan, nu met verlaten fabrieksgebouwen pal aan de rivier.

Oostwaarts lopen we tussen het meer en een woonwijk door. Ook hier weer water en bruggen, en steigers met bootjes achter rijtjeshuizen. Een APV verordent een alcoholverbod, getuige het bord langs het pad. Strak eronder zit een rood-witte routemarkering.

Voorbij de ijsbaan en een brug loopt de aan- en aftakroute naar de Zaanse Schans. Daar het bekende beeld: toeristen van over de hele wereld die zich laten fotograferen met de molens op de achtergrond.

Er klinkt Spaans en Italiaans, er lopen moslima’s, Chinezen, Amerikanen, er zijn opvallend veel Indiërs en omdat het zondag is ook Hollanders op de fiets.

Molens, klompen, Delfts blauw, kaas en warme chocolademelk. Toeristisch is het openluchtmuseum bovenal, maar ook leuk om een keer te bezoeken. En gratis.

Over het knalgele wegdek van de Julianabrug over de Zaan gaan we, met de geur van cacao in de neus, links en dan rechts naar het NS-station. De wandeling zit erop voor vandaag.

Praktische informatie

Foto’s van etappe 3 van het Trekvogelpad