porseleinzwammen wandeling Het Damink De Lutte

Boerskotten | OV-stapper

Nevel kleurt de wereld grijs. Fris voelt het. Het is zondagochtend half elf en Oldenzaal is wakker. Wandelaars zoeken naar hun route. In het Kalheupinkpark laten mensen hun hond uit, hardlopers rennen er een rondje en bij de tennisvereniging klinkt veelvuldig geplok van ballen.

Het park verrast met bijzondere bomen en beelden. De Oosterse plataan bijvoorbeeld, niet hoog maar dik, met lange armen die soms de grond raken en dan weer omhoog groeien. Bij een van de ellebogen zit een bronzen koppel hazen met een trommel en een fluit stil muziek te maken.

Van daaraf valt het donkere bronzen laken op in de vorm van een bank omhooggehouden door twee goudkleurige handen die aan draden tussen de bomen lijken te hangen. Maar er zijn geen draden en ook geen meubelpoten. Na gedane arbeid is het goed rusten, staat in het Latijn achter op het laken.

Langs twee gevleugelde bronzen benen verlaat de route het park en komt achterom bij landgoed Het Damink uit. Op een heuvel staat hier een landhuis uit 1957 met geschakelde gebouwen, gelijkvloers, wit, met groene luiken, een rood pannendak en twee natuurstenen schoorstenen.

Kunststof tuinstoelen op het terras bij het zwembad doen afbreuk aan het ooit, en nog steeds, luxe huis dat uitkijkt over een veelsoortig nat veld. Plannen om de woning van 1350 kubieke meter te vervangen door nieuwbouw met maximaal 3240 kubieke meter zijn in de maak.

Plukken gele bladeren tussen het groen in de bomen markeren de herfst. Braamstruiken laten rode verkleuringen zien. Aan de stam van een beuk zitten metershoog porseleinzwammen. Hun hoeden glanzen van het slijm.

Bos, nat land en akkers wisselen elkaar af. Ergens klinkt een oude deur. Het is een boom die tegen een takaanzet van een andere is gewaaid. Samen kraken ze in de wind. Wandelaars passeren, mountainbikers komen bellend aangereden. Een akker met mosterdplanten staat nog volop in bloei.

Langs het pad ligt een eerste markesteen, een zwerfkei op de grens tussen de voormalige marken Berghuizen en De Lutte. Voorbij de provinciale weg liggen er nog een paar. Ook daar wisselen bos en graslanden elkaar af.

Landgoed Egheria is een populaire bestemming voor ommetjesmakers met honden en kinderen vandaag. Alle parkeerplaatsen staan vol, de paden zijn druk met mensen en kinderstemmen. Erve Middelkamp is niet eens open.

Voorbij de Mariakapel aan de Middelkampweg wordt het rustiger. Hoewel de golvende asfaltwegen geen probleem meer zijn voor elektrische fietsen. De route voert door weidse heuvels met bouwland en bospercelen in beginnende herfstkleuren en Twentse hoeves.

Bij De Lutte komt een ouder echtpaar met sportieve wandelstokken voorbij. “Ik heb het nog nooit zo druk gezien,” zegt de man die stopt voor een praatje. “Bij het Arboretum is het een gekkenhuis,” vult de vrouw aan.

In het dorp zelf is het rustig. Terwijl daar theehuis ’t TheeLuttke open is voor take-away. Wat een genot: een papieren bordje mét taartrand en daarop een stuk worteltaart, stukjes fruit, een bakje slagroom met een chocoladeflik en een houten vorkje. En een toilet.

Om de grote Roomse kerk van donkere bakstenen komen we door een bos en langs een houtwal bij de splitsing van de route. We kiezen de lange variant en lopen over een fietspad richting de spoorlijn en de A1.

Zo druk als het op de paden tussen Oldenzaal en De Lutte was, zo stil is het op de snelweg A1. Ook de routepaden zijn hier nagenoeg verlaten. Boerskotten heet het hier, een natuurgebied van Natuurmonumenten met veel bos, hier en daar afgewisseld met weides en akkerland.

Twente is wandelland. Bij de N734 komen Noaberpad, Marskramerpad, Overijssels Hanzestedenpad en Hilligenpad samen met regionale paden. Bij station Oldenzaal wezen bordjes naar de Toddenweg en het Twentepad.

De route zet koers over de Fleerderesch om de snelweg opnieuw te kruisen. Via het Millenniumlaantje en een verscholen theekoepel loopt hij langs de crucifix bij boerderij Peterman. Opvallend is het witte beeld van jachtgodin Diana dat al 92 jaar aan de bosrand staat.

Voorbij de spoorlijn voert de route door bossen met indrukwekkende beuken, langs het begin van de wandeling bij het park, en voorbij villa De Haer terug naar het station.

Praktische informatie

Foto’s van OV-stapper Boerskotten bij Oldenzaal

Vier dagen later lopen we de verkorte versie van deze OV-stapper. Met zonniger weer en de ontdekking van de Hellehond in De Lutte.